Dysplazja stawu biodrowego to zniekształcenie polegające na tym, że w okresie szczenięcym głowa kości udowej i panewka w miednicy nie rozwijają się równomiernie. Skutkiem tego jest luźność stawu, a w konsekwencji choroba zwyrodnieniowa stawu albo zapalenie kości i stawów (OA). Przyczyną dysplazji u psów są uwarunkowania, genetyczne, jak również czynniki środowiskowe takie jak tempo wzrostu, dieta i poziom aktywności. Najczęściej omawiana jednostka chorobowa dotyczy psów dużych i olbrzymich, zwłaszcza ras: owczarków niemieckich i labradorów retrieverów.
Objawy:
– sztywny chód
– problemy przy zmianach pozycji (siad, wstań, leżeć)
– kulawizna (przy zaostrzonych stawach)
– starte pazury kończyn miednicznych
– zanim mięśni kończyn miednicznych
– szybsze męczenie się
– skurcze mięśni i bolesność przy palpacji
– niechęć do biegania, skakania czy wchodzenia po schodach
Diagnostyka:
Diagnostykę dysplazji można rozpocząć już u szczeniąt. Testy, które wykonujemy u szczeniąt to: Test Bardensa i Ortolaniego. Pozwalają one wykryć dysplazję stawów biodrowych między 7 a 8 tygodniem życia.
W późniejszym etapie do diagnostyki dysplazji wykonujemy badanie RTG, dzięki którym jesteśmy w stanie określić stopień HD.
Leczenie:
Leczenie możemy podzielić na leczenie zachowawcze i chirurgiczne.
W leczeniu chirurgicznym wyróżniamy takie zabiegi jak; symfizjodeza, potrójna osteotomia miednicy (TPO), osteotomia głowy kości udowej (FHO), endoproteza stawu biodrowego.
Natomiast w leczeniu zachowawczym wyróżniamy; kontrola masy ciała, suplementy wspierające chrząstkę, leki przeciwzapalne, fizjoterapia, odpowiednia aktywność.
Klasyfikacja dysplazji stawów biodrowych:
- A (A1, A2) – stawy wolne od zwyrodnień
- B (B1, B2) – prawie normalne stawy biodrowe, niewielkie zmiany
- C (C1, C2) – nieznaczna (lekka) dysplazja stawów
- D (D1, D2) – średni stopień dysplazji stawów
- E – ciężka dysplazja stawów
Rehabilitacja:
Fizjoterapia przy dysplazji stawów biodrowych wpisuje się do leczenia zachowawczego. Jeśli pacjent nie ma przeciwwskazań możemy stosować laseroterapię, magnetoterapię, elektrostymulację w celu działania przeciwbólowego i przeciwzapalnego. Bardzo ważne w leczeniu dysplazji jest wzmacnianie mięśni kończyn miednicznych poprzez hydroterapię i kinezyterapię.
Profilaktyka:
Profilaktyka obejmuje wybór szczeniaka z hodowli, gdzie rodzice zostali przebadani w kierunku występowania dysplazji i są od niej wolni. Renomowane hodowle udostępniają certyfikaty zawierające informację o zdrowiu stawów psów hodowlanych. Jest to gwarancją zminimalizowania czynnika genetycznego.
Podsumowanie:
Dysplazja stawów biodrowych u psów to nieprawidłowy rozwój stawu prowadzący do jego luźności i zmian zwyrodnieniowych. Objawia się sztywnym chodem, kulawizną, bólem, szybkim męczeniem się oraz niechęcią do ruchu. Rozpoznanie opiera się głównie na badaniu RTG. Leczenie może być zachowawcze lub chirurgiczne. Stopień nasilenia określa się w skali od A do E, a rehabilitacja – zwłaszcza hydroterapia i kinezyterapia – pomaga wzmacniać mięśnie i łagodzić ból.
Źródła:
“Dysplazja stawów biodrowych u psów – praktyczne informacje” – Julia Burke
