Psi fitness jest treningiem ruchowym dla psów. Składa się on z ćwiczeń ogólnorozwojowych, koordynacyjnych i wzmacniających, które pomagają utrzymać psa w dobrej kondycji zarówno fizycznej jak i psychicznej. Czworonogi wykonują trening na różnego rodzaju sprzętach od podestów po poduszki sensoryczne. Każde zajęcia są dobierane indywidualnie do potrzeb i kondycji zwierzęcia. Psi fitness opiera się na ćwiczeniach z zakresu zoofizjoterapii, nazywanej kinezyterapią Kinezytepia(gr. kinesis – ruch) to szereg zagadnień związanych z leczeniem za pomocą ruchu. W kinezyterapii wykonuje się ukierunkowane ćwiczenia ruchowe stosowane między innymi podczas rekonwalescencji, profilaktyce, schorzeniach takich jak zwyrodnienia i dysplazja, a także utrzymaniu sprawności psów starszych. Wracając do psiego fitnessu, trening trwa od 15 do 45 minut i zawiera rozgrzewkę, ćwiczenia oraz stretching. Pies przy pomocy komend lub smakołyków jest naprowadzany na dany ruch, a następnie otrzymuje nagrodę. Treningi umożliwiają psom zdobycie wielu umiejętności, które mogą się przydać w życiu codziennym.

Czy fitness jest dla każdego?

TAK! Każdy pies potrzebuje aktywności fizycznej i każdy może spróbować ćwiczeń. Ćwiczyć mogą nie tylko psy sportowe, które pracują nad obszarami szczególnymi w ich dyscyplinie, ale także psi seniorzy i szczeniaczki. Każdy psiak znajdzie w fitnessie coś dla siebie. Jedne będą preferować ćwiczenia statyczne, inne dynamiczne. Należy jednak pamiętać, że przed rozpoczęciem treningów warto skonsultować się z lekarzem weterynarii lub zoofizjoterapeutą, który oceni stan zdrowia i kondycję naszego pupila.

Zalety psiego fitnessu:

• Wzmocnienie i zwiększenie elastyczności mięśni,
• Zwiększenie zakresu ruchu w stawach,
• Rozbudowa masy mięśniowej,
• Poprawa funkcji kończyn,
• Poprawa kondycji, wydolności, wytrzymałości i koordynacji,
• Ograniczenie ryzyka kontuzji u psów sportowych,
• Profilaktyka,
• Nauka nowych umiejętności,
• Oswajanie z nowymi bodźcami i przedmiotami,
• Budowanie pewności siebie,
• Redukcja masy ciała,
• Poprawa jakości życia,
• Budowa więzi z opiekunem.

Psi fitness to kompleksowa forma aktywności, która łączy trening ciała i umysłu. Treningi wspierają zdrowie, zapobiegają urazom i poprawiają jakość życia psa. Ćwiczenia to też nie tylko forma aktywności, ale doskonała zabawa, która zbliża psa do jego opiekuna. Psi fitness jest też dobrą alternatywą dla spacerów czy biegania z psem, oczywiście ich nie zastępuje.

Psi fitness w PetKer

W PetKer prowadzimy zajęcia z psiego fitnessu. Czas trwania zajęć to do 45 minut. Dobieramy ćwiczenia indywidualnie do psiaka,  jego poziomu zaawansowania i możliwości. Posiadamy salę z dużym lustrem, co umożliwia obserwowanie czworonoga czy poprawnie wykonuje ćwiczenia. Atutem jest też antypoślizgowa podłoga zapewniająca bezpieczeństwo podczas treningu. Dysponujemy podestami, boksami, płotkami cavaliettiego, dyskami i poduszkami sensorycznymi, jeżykami, Bosu, piłkami typu orzeszek, taśmami elastycznymi oraz innymi akcesoriami. 

Dysplazja stawu biodrowego to zniekształcenie polegające na tym, że w okresie szczenięcym głowa kości udowej i panewka w miednicy nie rozwijają się równomiernie. Skutkiem tego jest luźność stawu, a w konsekwencji choroba zwyrodnieniowa stawu albo zapalenie kości i stawów (OA). Przyczyną dysplazji u psów są uwarunkowania, genetyczne, jak również czynniki środowiskowe takie jak tempo wzrostu, dieta i poziom aktywności. Najczęściej omawiana jednostka chorobowa dotyczy psów dużych i olbrzymich, zwłaszcza ras: owczarków niemieckich i labradorów retrieverów.

 Objawy:

–        sztywny chód

–        problemy przy zmianach pozycji (siad, wstań, leżeć)

–        kulawizna (przy zaostrzonych stawach)

–        starte pazury kończyn miednicznych

–        zanim mięśni kończyn miednicznych

–        szybsze męczenie się

–        skurcze mięśni i bolesność przy palpacji

–        niechęć do biegania, skakania czy wchodzenia po schodach

 

Diagnostyka:

Diagnostykę dysplazji można rozpocząć już u szczeniąt. Testy, które wykonujemy u szczeniąt to: Test Bardensa i Ortolaniego. Pozwalają one wykryć dysplazję stawów biodrowych między 7 a 8 tygodniem życia.

W późniejszym etapie do diagnostyki dysplazji wykonujemy badanie RTG, dzięki którym jesteśmy w stanie określić stopień HD.

 

Leczenie:

Leczenie możemy podzielić na leczenie zachowawcze i chirurgiczne.

W leczeniu chirurgicznym wyróżniamy takie zabiegi jak; symfizjodeza, potrójna osteotomia miednicy (TPO), osteotomia głowy kości udowej (FHO), endoproteza stawu biodrowego.

Natomiast w leczeniu zachowawczym wyróżniamy; kontrola masy ciała, suplementy wspierające chrząstkę, leki przeciwzapalne, fizjoterapia, odpowiednia aktywność.

 

Klasyfikacja dysplazji stawów biodrowych:

1. A (A1, A2) – stawy wolne od zwyrodnień
2. B (B1, B2) – prawie normalne stawy biodrowe, niewielkie zmiany
3. C (C1, C2) – nieznaczna (lekka) dysplazja stawów
4. D (D1, D2) – średni stopień dysplazji stawów
5. E – ciężka dysplazja stawów

Rehabilitacja:

Fizjoterapia przy dysplazji stawów biodrowych wpisuje się do leczenia zachowawczego. Jeśli pacjent nie ma przeciwwskazań możemy stosować laseroterapię, magnetoterapię, elektrostymulację w celu działania przeciwbólowego i przeciwzapalnego. Bardzo ważne w leczeniu dysplazji jest wzmacnianie mięśni kończyn miednicznych poprzez hydroterapię i kinezyterapię.

Profilaktyka:

Profilaktyka obejmuje wybór szczeniaka z hodowli, gdzie rodzice zostali przebadani w kierunku występowania dysplazji i są od niej wolni. Renomowane hodowle udostępniają certyfikaty zawierające informację o zdrowiu stawów psów hodowlanych. Jest to gwarancją zminimalizowania czynnika genetycznego.

Podsumowanie:

Dysplazja stawów biodrowych u psów to nieprawidłowy rozwój stawu prowadzący do jego luźności i zmian zwyrodnieniowych. Objawia się sztywnym chodem, kulawizną, bólem, szybkim męczeniem się oraz niechęcią do ruchu. Rozpoznanie opiera się głównie na badaniu RTG. Leczenie może być zachowawcze lub chirurgiczne. Stopień nasilenia określa się w skali od A do E, a rehabilitacja – zwłaszcza hydroterapia i kinezyterapia – pomaga wzmacniać mięśnie i łagodzić ból.

 

Źródła:

“Dysplazja stawów biodrowych u psów – praktyczne informacje” – Julia Burke

Jakie zmiany zachodzą?

Rozgrzewka jak to przed chwilą zostało ujęte, ma na celu przygotowanie różnych układów w organizmie w tym: sercowo- naczyniowego, nerwowego, metabolizmu, stawów, mięśni, więzadeł oraz ścięgien do obciążeń. Ćwiczenia rozgrzewające przygotowują układ mięśniowy poprzez zwiększenie tonusu na powierzchni oraz wewnątrz tkanki. Układ krążenia, który przyspieszając akcję serca zwiększa ciśnienie krwi i jej przepływ przez narządy, a także zwiększa objętość wyrzutową serca przystosowuje się w ten sposób do wysiłku fizycznego. Również układ oddechowy jest mobilizowany do pracy poprzez zwiększenie pojemności oddechowej płuc oraz wydolności minutowej płuc. Wszystkie te procesy powodują lepsze ukrwienie, dotlenienie oraz dostarczanie substancji odżywczych dla pracujących mięśni. Dzięki temu zwiększa się zdolność mięśni do pracy, co redukuje wytwarzanie mleczanów,
z kolei mniejsza ilość mleczanów opóźnia zmęczenie mięśni. Ogólnie dochodzi do podniesienia temperatury mięśni o 1℃. Zwiększona temperatura mięśni sprawia, że zwiększa się elastyczność mięśni oraz siły skurczu. Przy rozgrzewce polepsza się proces mobilizujący energię. Innymi zmianami, które zachodzą w organizmie podczas rozgrzewki są zmniejszenie gęstości
i zwiększenie lepkości w płynach stawowych, a także zwiększenie produkcji mazi stawowej, dzięki czemu chrząstka stawowa przyrasta na grubość. Zmiany zachodzące w stawach powodują lepszą amortyzację. Z kolei w układzie nerwowym zostaje przyspieszony przebieg procesów pobudzenia nerwowego oraz zwiększa się prędkość reakcji oraz skurczów. 

Jak wygląda rozgrzewka?

Rozgrzewka powinna trwać od 5 do 10 minut, w zależności od intensywności i rodzaju treningu. Można ją rozpocząć od marszu z psem, aby następnie przejść do kłusa. Zaleca się, aby bieg trwał 2-3 minuty. Kolejnym etapem są ćwiczenia skupiające się na mięśniach, które będą miały największy udział w treningu oraz tych mających największą powierzchnię. Warto wykonać ćwiczenia, które równomiernie obciążają wszystkie części ciała przygotowując je do wysiłku. Podczas rozgrzewki wykonujemy proste wzorce ruchowe. Można wykonać na przykład slalom, obroty, obieganie jakiegoś przedmiotu, starty z siadu lub warowania. Inną formą rozgrzewki jest przeciąganie i szarpanie. Trening można też zacząć od  rozbiegania,
a następnie podskoków. Rozgrzewkę powinno się prowadzić na takim samym podłożu jak trening, aby pies przygotował się do warunków środowiskowych. Przy obniżonej temperaturze na zewnątrz należy wykonać dłuższą rozgrzewkę. Jeśli trening jest obciążający przygotowanie do ćwiczeń również powinno być dłuższe. Ćwiczenia wykonywane podczas rozgrzewki mogą prowadzić do natychmiastowej poprawy osiągów. Dynamiczna i aktywna rozgrzewka poprawia wydajność, co przekłada się na efektywność treningu.

Po ćwiczeniach rozgrzewających pies może mieć przyspieszony oddech na skutek czego będzie dyszeć, nie powinien jednak być tak zmęczony, aby nie był wstanie przejść od razu do treningu. Z tego względu intensywność oraz długość rozgrzewki najlepiej jakby były dobrane do psa i rodzaju aktywności. Ważny jest stopniowy wzrost intensywności oraz tempa ruchu psa. 

Podsumowanie

Rozgrzewka to kluczowy element każdej aktywności fizycznej, który przygotowuje cały organizm do wysiłku. Odpowiednio dobrane ćwiczenia zmniejszają ryzyko kontuzji
oraz przekładają się na wydajność treningu.

Zespół końskiego ogona, inaczej zespół caude equina jest chorobą neurologiczną i dotyczy odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa. Jednostka chorobowa charakteryzuje się uciskiem i zapaleniem korzeni nerwów, co powoduje uszkodzenie ich aksonów. Rasami predysponowani do tej choroby są psy ras średnich i dużych w starszym wieku, najczęściej owczarki niemieckie, husky syberian, labrador retriever i owczarki belgijskie.

 

Objawy

Objawami jakie możemy zaobserwować przy zespole końskiego ogona w początkowej fazie jest ból, problemy ze wstawaniem, także niechęć do poruszania się po schodach. Gdy choroba rozwija się można zaobserwować kulawiznę jednej bądź obu kończyn miednicznych, zaniki mięśniowe, mocniej starte pazury, niechęć do podnoszenia ogona, szerokie rozstawienie kończyn miednicznych,  wylizywanie okolic krocza lub ogona. W zaawansowanym stadium, kiedy postępujące zmiany zwyrodnieniowe doprowadzą do zniekształcenia krążka międzykręgowego, a co za tym idzie zmniejszenie kanału kręgowego i ucisk, zwierzę może cierpieć na niedowłady kończyn miednicznych, nietrzymanie kału i moczu. 

 

Diagnostyka

Diagnostyka zespołu końskiego ogona obejmuje wywiad z właścicielem, badanie neurologiczne,  pozwalające na ocenę nerwów, badanie ortopedyczne oraz badanie manualne, aby ocenić mięśnie i zlokalizować ból. Istotne są badania obrazowe jak RTG, tomografia komputerowa czy rezonans magnetyczny. Badania te mają na celu zobrazowanie struktur kręgosłupa i oceny stopnia ucisku nerwowego. Wczesne rozpoznanie umożliwia wdrożenie skutecznego leczenia, złagodzenie objawów oraz poprawienie komfortu pacjenta.

 

Leczenie

Leczenie obejmuje postępowanie zachowawcze oraz interwencję chirurgiczną. Leczenie chirurgiczne wykonujemy w przypadku ostrego bólu oraz przy nasilonych objawach neurologicznych, a także przy nietrzymaniu moczu i kału. Jedną z metod jest zabieg laminektomii dogrzbietowej, inną stabilizacja kręgosłupa przy pomocy śrub bądź prętów. Kolejną metodą jest poszerzenie przestrzeni międzykręgowej oraz otworów międzykręgowych czego rezultatem jest zmniejszenie ucisku na nerwy.

Leczenie zachowawcze obejmuje ograniczenie ruchu na 8-12 tygodni, a także podawanie leków przeciwbólowych. Istotne jest, aby zwierzęta otyłe odchudzić, czego celem jest odciążenie kręgosłupa. Ze środowiska domowego ważne jest podłoże, dlatego należy unikać śliskich powierzchni oraz starać się zapobiegać gwałtownym ruchom i zrywom.

 

Rehabilitacja

Fizjoterapia przy zespole końskiego ogona jako leczenie zachowawcze jest bardzo ważna. Jeśli nie występują żadne przeciwwskazania to stosuje się zabiegi fizykalne, między innymi pole magnetyczne i laser wysokoenergetyczny, które działają przeciwbólowo i przeciwzapalnie. Wykonuje się terapię manualną w celu niwelacji powstałych napięć, rozluźnienia mięśni i poprawie ukrwienia. Następnym etapem jest bieżnia wodna w celu wzmocnienia mięśni, a także ćwiczenia aktywne. Dzięki rehabilitacji jesteśmy w stanie zapewnić podopiecznemu lepszy komfort życia oraz spowolnić postęp zmian, a także zminimalizować objawy.

Po zabiegu chirurgicznym rehabilitacja również odgrywa istotną rolę w powrocie do zdrowia. Działa się przeciwbólowo i przeciwzapalnie przy pomocy zabiegów fizykalnych, a także wspiera się procesy regeneracyjne. Wykonuje się terapię manualną, ćwiczenia bierne oraz w zależności od stanu pionizację lub kinezyterapię. 

 

Podsumowanie

Zespół końskiego ogona jest poważnym schorzeniem neurologicznym. Powstaje na skutek ucisku na nerwy znajdujące się w okolicy lędźwiowo-krzyżowej. Choroba ta może prowadzić do silnego bólu, osłabienia lub niedowładu tylnych kończyn, a także do problemów z kontrolą oddawania moczu i kału. Leczenie zależy od stopnia zaawansowania choroby. W lżejszych przypadkach stosuje się leczenie zachowawcze, natomiast w cięższych przypadkach konieczna może być operacja chirurgiczna w celu odbarczenia ucisku na nerwy. Po zabiegu, a także w leczeniu zachowawczym niezwykle ważna jest odpowiednia rehabilitacja, która pomaga psu odzyskać siłę i sprawność.

Jedną z najczęstszych przyczyn kulawizny u psa jest zerwane więzadło krzyżowe. Około 30% zwierząt doznaje zerwania częściowego, natomiast pozostała część ma całkowite zerwanie. Przypadłość ta najczęściej dotyka psy w średnim wieku o masie ciała powyżej 20 kg. Zerwane więzadło krzyżowe najczęściej spotykane jest u ras takich jak labrador, rottweiler oraz buldogi. Zazwyczaj właściciel zgłasza nagłe pojawienie się objawów podczas aktywności fizycznej. U pacjentów z jednostronnym zerwaniem więzadła krzyżowego doczaszkowego w 30- 40% występuje uraz w przeciwnej kończynie w ciągu 1-2 lat.

 

U psów czynnikami ryzyka związanymi z występowaniem zerwania więzadła krzyżowego jest strome ustawienie kończyny miednicznej, wąska guzowatość piszczeli, spłaszczenie powierzchni stawowej, a także inne choroby współistniejące stawu, w tym zwichnięcie rzepki.

 

Rozpoznanie

Podczas poruszania się kłusem pies nie obciąża kończyny. Z kolei podczas pozycji siedzącej zwierzak stara się uniknąć zgięcia w stawie kolanowym i przyjmuje pozycję ulgową. W badaniu manualnym możliwa jest twarda i pogrubiona okolica stawu. Po wewnętrznej stronie stawu wyczuwalne może być zgrubienie. Metodą pozwalającą na wiarygodną ocenę jest test szufladowy. U dużego psa można wywołać przemieszczenie od 10 do 15 milimetrów. Jeśli dojdzie do przemieszczenia mówimy, że jest to dodatni wynik testu. Innym testem, jaki można wykonać jest test kompresji piszczeli. Wykonuje się go poprzez zginanie stawu stępowego przy jednoczesnym wyprostowanym stawie kolanowym. Ruch ten powoduje przemieszczenie się kości piszczelowej doczaszkowo. Z diagnostyki wykonuje się również zdjęcie RTG w projekcji bocznej, które potwierdza rozpoznanie. 

 

Leczenie chirurgiczne

Najczęstszą metodą wykorzystywaną w leczeniu zerwanego więzadła  jest TPLO, czyli osteotomia poziomująca kości piszczelowe. Zabieg ten polega na przecięciu kości przy użyciu specjalnej piły w łuk. Rezultatem jest zmiana pochylenia kości piszczelowej. Ogólnie opisano 50 różnych technik leczenia zerwanego więzadła. Wyróżniamy metody stabilizacji zewnątrztorebkowe, a także metody artroskopowe i protezowe przemieszczenie więzadła. Artroskopowe i chirurgiczne opracowanie pozwala na szybsze używanie kończyny i jej powrót do prawidłowej funkcji.

 

Leczenie zachowawcze

W przypadku dużego ryzyka wykonania operacji, na przykład u starszych psiaków leczy się zachowawczo. Ogranicza się zwierzęciu ruch z zastosowaniem leków. Wykonuje się zabiegi fizykalne, które działają przeciwbólowo i przeciwzapalnie jak laser wysokoenergetyczny, pole magnetyczne czy ultradźwięki. Wspomagająco aplikuje się kinesiotaping, a także wprowadza się bieżnię wodną. U psów do 25 kg leczenie zachowawcze daje zadowalające wyniki, choć zabieg chirurgiczny zmniejsza zmiany atroficzne oraz zwyrodnieniowe, które występują w przypadku leczenia zachowawczego.

 

Leczenie po zabiegi chirurgicznym

Leczenie po zabiegu zerwania więzadła doczaszkowego obejmuje rehabilitację, ograniczenie aktywności oraz podawanie zaleconych przez lekarza weterynarii leków. Fizjoterapia ułatwia obarczanie kończyny, zwiększa masę mięśniową, a co za tym idzie łagodzi atrofię mięśni występującą po operacji, zwiększa zakres ruchu stawu i spowalnia postęp choroby zwyrodnieniowej stawów. Rehabilitacja obejmuje zabiegi fizykalne jak pole magnetyczne oraz odpowiednio dobrane ćwiczenia bierne i aktywne, a także w kolejnym etapie bieżnię wodną.

 

Podsumowanie

Każda z opcji leczenia ma ryzyko wystąpienia powikłań. Wybór metody zależy od pacjenta, jego wieku, kondycji, wielkości i chorób towarzyszących, jak również doświadczenie chirurga oraz możliwości finansowych właściciela.

Jak rozpoznać, że naszego kota coś boli?

Do typowych zachowań związanych z bólem zaliczamy: 

• załatwianie się poza kuwetą, 
• brak apetytu lub nadmierny apetyt, 
• niechęć do ruchu, 
• nadmierne wylizywanie się, 
• występowanie zachowań agresywnych, 
• charakterystyczna pozycja bólowa, 
• nadmierne ślinienie się, 
• chowanie się, izolowanie się, 
• zmiany behawioralne podczas spożywania posiłków, 
• okresowe zmiany nastroju, 
• występowanie łupieży czy matowej sierści.

Koty są trudnymi zwierzętami w kwestii bólowej, ponieważ potrafią długo ukrywać, że coś się z nimi dzieje. Przyczyną tego jest atawizm, czyli występowanie u danego osobnika pierwotnych cech lub zachowań charakterystycznych dla jego odległych przodków. Kot żyjąc na wolności nie mógł okazywać bólu, ponieważ wtedy stawał się potencjalną ofiarą dla innych drapieżników.

Załatwianie się poza kuwetą

Nie jest to zachowanie złośliwe. Jeśli kot oddaje swoje potrzeby fizjologiczne poza kuwetę, to jest to sygnał, że dzieje się coś niepokojącego. Oczywiście ważne jest, aby kuweta była odpowiedniej wielkości, czysta, ze żwirkiem, który kotu odpowiada oraz stoi w odpowiednim miejscu. Załatwianie się poza kuwetą może być jednym z objawów chorób dolnych dróg moczowych, a jej przyczyną jest często ból. Innymi chorobami, których objawem jest załatwianie się poza kuwetę to cukrzyca, niedoczynność tarczycy czy choroby ortopedyczne.

Nadmierne wylizywanie się

Koty najczęściej wylizują brzuch i tyle łapy. Czynność ta pozwala się kotu uspokoić i daje mu poczucie chwilowej ulgi na skutek wydzielania hormonów. Niestety, na podstawie wylizywanego miejsca nie zawsze możemy rozpoznać miejsce bólu, ponieważ po ograniczeniu możliwości wylizywania danej powierzchni, kot może wylizywać inne dostępne miejsca lub kołnierz. Nadmierne wylizywanie może być także objawem innych chorób jak cukrzyca, rak trzustki czy otyłość.

Agresja

Ból wywołuje zachowania związane z czujnością i zachowaniami obronnymi, a także ucieczką, jednocześnie uniemożliwiając ją. Ból też wywołuje nadmierną reakcję na bodźce, co może prowadzić do nadmiernej frustracji czy irytacji. Najczęstszym rodzajem agresji w przypadku bólu jest agresja przekierowana. Wywołuje ją czynnik bólowy, od którego kot nie może uciec przez co wyładowuje swoją frustrację na domownikach. Jedynym rozwiązaniem tego problemu jest zredukowanie czynnika bólowego.

Pozycja bólowa

Charakteryzuje się skuloną postawą. Grzbiet jest wygięty w łuk, natomiast łapy ustawione są przed korpusem. Występować też może head pressing, czyli przykładanie głowy przez kota do ściany. Podczas oddawania moczu, gdy zwierzę odczuwa ból możemy zaobserwować głowę przyciągnięta do ciała, wygięty grzbiet w łuk, bardzo napięte mięśnie oraz silnie wyprostowane przednie kończyny. Możliwa jest także mobilizację.

Overgrooming lub brak higieny osobistej

Zauważyć wtedy można mętną, zmatowiałą sierść, łupież, łyse placki, nadmiernie wypadającą sierść, kołtuny czy suchą skórę.

Inne objawy

Innymi objawami wskazującymi na wczesne występowanie bólu jest ślinienie się, co może sugerować problemy z zębami jak również brak chęci przebywania na wyższych powierzchniach oraz występowanie trzeciej powieki. Leżenie kota w kuwecie także jest sygnałem oznaczającym występowanie dyskomfortu, stresu czy braku odosobnionego miejsca. W przypadku kociaków może to być nauka kuwetowania. Ogólnie kot leżąc w kuwecie czuje się pewniej, ponieważ jest ona wypełniona znanymi mu zapachami.

Idiopatyczne zapalenie pęcherza

U kotów jednostką chorobową mogącą dawać objawy behawioralne spowodowane bólem jest idiopatyczne zapalenie pęcherza. Jest ono ciężkie do zdiagnozowania. Około 50% kotów z FIC nie ma zdiagnozowanego konkretnego czynnika medycznego, który mógłby wywołać chorobę. Najnowsza hipoteza, opublikowana w pracy „Zaburzenia zachowań kotów”, określa FIC jako „zapalenie neurogenne błony podśluzowej pęcherza moczowego, w rozwoju którego duże znaczenie mają przewlekłe czynniki stresowe”. Koty z FIC mają obniżony mechanizm tłumienia bólu, przez co każdy fizyczny dyskomfort jest przez nie odczuwany silniej. Występuje mniejsza czułość receptorów alfa-2-adrenergicznych w centralnym układzie nerwowym, których zadaniem jest m.in. hamowanie noradrenaliny, co powoduje zwiększoną ilość hormonów stresu w organizmie. 

Błędne koło bólu

Koty nie rozumieją czemu je boli, przez co odczuwają ciągły dyskomfort, który prowadzi do pojawienia się stresu. Z kolei zjawisko stresu u kotów jest bardzo niebezpieczne i przyczynia się do rozwoju wielu poważnych chorób. Idąc dalej choroby powodują czynnik bólowy i koło się zamyka.

Co można zrobić?

Na pewno udać się na wizytę do lekarza weterynarii. Nie narażać kota na dodatkowe czynniki stresogenne i jeśli to możliwe ograniczyć czynniki bólowe do minimum. Można także przygotować odosobnione i miękkie miejsce. Po konsultacji  z weterynarzem należy podać odpowiednie leki. 

Co PetKer oferuje?

W zależności od diagnozy istnieje możliwość działania przeciwbólowego za pomocą zabiegów fizykalnych. Laser wysokoenergetyczny oraz pole magnetyczne dobrze sprawdzi się przy bólach stawów, zwyrodnieniach oraz problemach z kręgosłupem. Innymi zabiegami przeciwbólowymi są ultradźwięki, fala uderzeniowa oraz TENS. Wszystkie te zabiegi są skuteczne i dobierane indywidualnie.

Blizna to trwałe ślady na skórze powstałe w wyniku uszkodzenia tkanek, najczęściej w wyniku ran, oparzeń czy operacji. Blizny mogą być różnej wielkości i kształtu, a ich wygląd zależy od wielu czynników, takich jak rodzaj urazu, wiek, kondycja zdrowotna czy sposób leczenia rany. Terapia blizn u zwierząt ma na celu poprawę gojenia ran, złagodzenia dolegliwości związanych z jej obecnością, zapobieganiu zrostom i zaburzonej ruchliwości tkanki, a także poprawy jej wyglądu oraz widoczności. Bliznę mobilizuje się w ramach rehabilitacji, najczęściej po różnych zabiegach. Jest to istotne w powrocie do pełnej sprawności. 

Wyróżniamy siedem rodzajów blizn:

1. Blizny niedojrzałe
2. Blizny stwardniałe
3. Blizny fizjologiczne
4. Blizny wklęsłe
5. Keloidy
6. Blizny przerostowe
7. Blizny aktywne

Diagnostyka

Diagnostyka blizn obejmuje wywiad oraz badanie palpacyjne, które jest jedną z najważniejszych form badania terapeutycznego. Pomocna jest dokumentacja zdjęciowa, zwłaszcza w przypadku świeżych urazów. W trakcie wywiadu oceniany jest postęp gojenia rany, a także kształt blizny. Przy badaniu palpacyjnym  ocenia się objawy, które wskazują na nieprawidłowe napięcia czy sklejenia. Występują one na wczesnym etapie, dzięki czemu można także ocenić wrażliwość dotykową oraz oznaki stanu zapalnego.  Ocena blizny pozwala ustalić odpowiedni sposób terapii. 

Terapia

 

 

Swoje początki nosework ma w pracy psów służbowych, które szkolone są do wykrywania nielegalnych substancji, materiałów wybuchowych czy ludzi. W 2009 trójka trenerów psów policyjnych postanowiła wypróbować ćwiczenia z psami ze schroniska, co dało pozytywne efekty. Stworzony został program umożliwiający pracę węchową każdemu psu. Program ten stał się podstawą do dyscypliny sportowej. 

Działanie psiego węchu

Psi nos jest złożonym narządem, który odgrywa istotną rolę w życiu czworonoga. Powietrze dostaje się przez nozdrza do jamy nosowej, która ma rozbudowaną strukturę. Następnie przepływa ono przez drobne kanały, co zwiększa powierzchnię kontaktu powietrza zawierającego cząsteczki zapachowe z receptorami zapachu. Receptory zapachu znajdują się w nabłonku wyścielającym kanały. Powierzchnia takiego nabłonka węchowego może wynosić nawet do 170 cm2. Powietrze, które dostało się do nozdrzy rozdziela się na te, które służy oddychaniu i te do detekcji zapachu. Cząsteczki zapachowe przemieszczają się osobnymi kanałami dla lewego i prawego nozdrza nie mieszając się ze sobą. Przy wdechu nozdrza są rozluźnione i powietrze przemieszcza się centralną częścią nosa. Podczas wydechu nozdrza rozszerzają się w celu ułatwienia ukierunkowania prądu powietrza na boki oraz w dół. Dzięki temu mechanizmowi powietrze nie miesza się z kolejną próbką węchową, a powoduje, że powstają zawirowania przesuwające świeże powietrze bliżej nosa. Podczas wydechu ciepłego i wilgotnego powietrza w dół, na podłożu tworzy się wir powietrza. Może on unosić cząstki zapachowe, które przy wdechu są pobierane do analizy. Zapachy cały czas docierają do nosa, jednak w czasie węszenia pies robi krótkie szybkie wdechy, co sprawia, że do analizy dostaje się do 3 razy więcej powietrza. Zazwyczaj pies wykonuje około 3 do 10 cykli wdechów i wydechów podczas węszenia.

Jak zacząć przygodę z noseworkem?

Na początku warto ćwiczyć w pomieszczeniu, aby było jak najmniej rozproszeń. Treningi można rozpocząć zapisując się na szkolenie, gdzie uczy się podstaw. Na rozgrzewkę można chować smaczki w domu i prosić psa, aby je znalazł. Również można wprowadzić zabawki interaktywne, w których schowane są smakołyki. Kolejnym krokiem po zapoznaniu psa z koncepcją szukania jest wprowadzenia zapachu, na którym będzie się pracować. Można wprowadzić naraz trzy zapachy lub stopniowo  każdy osobno. W Polsce najczęściej trenuje się na zapachu cynamonu, pomarańczy i goździka, ze względu na to, że to one są obecne na zawodach. Zapachy mogą być w postaci naturalnych próbek lub olejków zapachowych. Próbki umieszczamy w słoiczku lub plastikowym pojemniku z dziurami.  Psa skarmiamy na pojemniku z próbką zapachową, dzięki czemu zapachy będą kojarzyć się pupilowi z jedzeniem. Następny etap to chowanie pojemników w meblach i innych wyposażeniach domu. Kolejny krok to poszukiwanie zapachów na zewnątrz najlepiej na ograniczonej powierzchni takiej jak ogród.

Zalety noseworku

Praca węchowa jest dobrym sposobem na zapewnieniu psu aktywności, stymulacji głowy oraz zajęcie czasu. Treningi budują pewność siebie psa, a także uczą skupienia i wyciszenia. Praca węchowa od czworonoga wymaga samodzielności, a od właściciela dobrej komunikacji ze swoim podopiecznym. Osoby, które trenują regularnie nosework szybko uczą się dobrze czytać mowę ciała psa, co sprawia, że postrzegają najdrobniejsze zmiany w zachowaniu świadczące o trafieniu na zapach. Kolejną zaletą pracy węchowej jest stymulacja mózgu, co wpływa na jego rozwój, a co za tym idzie spowalnia procesy starzenia się. Nosework sprawdza się też dobrze jako element terapii psów od lękliwych po nadpobudliwych. Węszenie bardzo angażuje psy, przez co często zapominają o bodźcach z otoczenia, na które normalnie by zareagowały.

Co oferuje PetKer?

W naszej placówce organizowane są wydarzenia związane z węszeniem. Przygotowywane jest pomieszczenie, w którym znajdują się różne maty węchowe, basen z kulkami i inne różnorodności do poszukiwania ukrytych w nich smakołyków. Psiaki po takim węszeniu są zwykle zmęczone i zadowolone.

Od niedawna psie sporty cieszą się dużą popularnością. Powstało dużo dyscyplin oraz regularnie odbywają się różne zawody, w których opiekunowie biorą udział ze swoimi psami. Odpowiednio dobrany sport pozwala zaspokoić naturalne potrzeby psa, takie jak ruch, eksploracja czy praca węchowa, a jednocześnie pogłębia relację człowieka z psem opartą na zaufaniu i komunikacji.  W artykule przybliżymy najważniejszy psie sporty. 

Agility

Jest to jeden z najbardziej popularnych psich sportów. Dyscyplina ta polega na pokonaniu toru przeszkód, który składa się z wielu elementów (10 – 20 przeszkód), bezbłędnie i w jak najkrótszym czasie. Pies pokonuje tor przy pomocy przewodnika, którego rolą jest podpowiadanie psu przy użyciu komend i gestów, co należy zrobić. Sport ten wymaga dobrego porozumienia między człowiekiem, a zwierzęciem, aby idealnie się zgrać. W tej konkurencji może wziąć udział pies każdej rasy, ale nie każdy temu podoła. Dyscyplina wymaga szybkość, zwinności oraz wytrwałości, dlatego do tej konkurencji sprawdzają się psy lekkie i zwinne takie jak border collie, owczarek belgijski, terriery czy owczarek szkocki. Pies może startować w zawodach po ukończeniu 18 miesiąca życia, jeśli nie jest chory, w ciąży, zraniony, podczas cieczki lub niedomagający. W zależności od wzrostu wyróżniamy trzy klasy- small, medium oraz large. Są również klasy zależne od stopnia trudności: A0 (nieoficjalna), A1, A2,  A3 i klasa otwarta.

Flyball

Flyball to konkurencja polegająca na wyścigu sztafetowym psów. Ścigają się ze sobą dwie drużyny składające się z czterech osobników. Każdy z nich musi przebiec tor złożony z czterech poprzeczek, złapać piłkę wyskakującą z maszyny, zwanej flyboxem po uprzednim przyciśnięciu przycisku i wrócić do linii startu-mety. Wygrywa drużyna, której psy najszybciej pokonają tor przeszkód. Sport ten wymaga szybkości, precyzji oraz posłuszeństwa. Każdy zdrowy pies może trenować flyball, jednak, aby osiągnąć najlepsze wyniki często w tę konkurencję reprezentują border collie, whipetty oraz jack russell terriery. 

Dogfrisbee

Dogfrisbee jest dyscypliną sportową polegającą na łapaniu dysku przez psa. Sport ten wymaga od psa zręczności, szybkości i współpracy z człowiekiem. Dyscyplina opiera się na prostych zasadach- handler rzuca dyskiem, a pies musi go złapać. Istotna jest technika rzutu, a także przygotowanie psa. Podczas zawodów zwraca się uwagę na odległość, sposób chwytania dysku przez psa oraz celność. Jest wyznaczony czas podczas którego wykonuje się serię rzutów. Sport ten ma kilka rodzajów: freestyle, throw and catch, time trial, throwNGo, Dartbee oraz long distance. Każda z tych dyscyplin wymaga przygotowania, synchronizacji, co sprawia, że sport jest wymagający. Przygodę z frisbee rozpoczyna się od podstawowych ćwiczeń oraz uczy się psa podstawowych komend. Frisbee wzmacnia więź z podopiecznym i zapewnia mu aktywność fizyczną oraz mentalną.

Obedience

Obedience polega na wykonaniu przez psa jak najdokładniej komend wydawanych przez opiekuna. Na zawodach obowiązuje regulamin, który opisuje wszystkie ćwiczenia oraz jak one są punktowane przez sędziów. Podstawową trudnością w tym sporcie jest motywacja psa, aby jak najdłużej był skupiony i wykonywał polecenia bez otrzymywania smakołyków. W czasie wykonywania ćwiczeń zakazane jest karanie psa. Każdy pies niezależnie od rasy i wieku może ćwiczyć obedience, jednak najbardziej sprawdzają się rasy takie jak border collie, malinois, owczarek niemiecki, owczarek belgijski, owczarek australijski czy hovawart. W oficjalnych zawodach organizowanych przez FCI mogą brać udział tylko psy rasowe. Oficjalne zawody są podzielone na klasy 0, 1, 2, 3. Czas trwania występu w zależności od klasy trwa od 5 do 12 minut.

Rally obedience

Rally obedience łączy ze są elementy psiego posłuszeństwa i agility. Przewodnik wraz z psem muszą pokonać tor składający się z różnych ćwiczeń takie jak siad czy leżeć. Tak samo w obedience nie wolno używać smakołyków, ani zabawek, aby zachęcić psa do wykonania ćwiczeń. Dyscyplina ta może wprowadzać w psi świat sportu. Jest również sportem dobrym dla psów emerytów, które już nie mogą brać udziału w agility czy obedience, ponieważ, zadania na zawodach nie obciążają psa fizycznie i trwają krócej niż w obedience.

Canicross

Sport ten polega na bieganiu z psem. Istotnym elementem jest synchronizacja- pies biegnie przed właścicielem i oboje są ze sobą połączeni za pomocą pasa biodrowego i smyczy z amortyzatorem. Najlepiej do tej dyscypliny sprawdzają się rasy średnie i duże, najczęściej na zawodach można spotkać siberian husky, alaskan malamute oraz wyżły. Pies trenujący ten sport musi być sprawny, podatny na szkolenie i wytrzymały. Regularne bieganie poprawia kondycję, wzmacnia układ sercowo- naczyniowy, a także wpływa na stan mięśni oraz stawów. Dla psa jest to wyzwanie pozwalające mu spożytkować energię. Przed zawodami należy nauczyć psa komend na zatrzymywanie się oraz na skręcanie. Zawody polegają na jak najszybszym pokonaniu trasy. 

Dogtrekking

Dyscyplina sportowa charakteryzuje się  poruszaniem się po wyznaczonej trasie zawierającej punkty kontrolne z psem na uprzęży w lesie lub górach. Podczas zawodów pokonuje się trasę od 10 do 50 kilometrów. Podczas tej dyscypliny sportowej najbardziej liczy się orientacja w terenie. Przed zawodami konieczne jest zbudowanie odpowiedniej kondycji oraz nauczenie podstawowych komend. 

Skijoring

Skijoring polega na ciągnięciu przez 1 – 3 psy narciarza. Oficjalnie ta dyscyplina wchodzi w skład sportów zaprzęgowych. Skijoring jest podzielony na klasy w zależności od liczby psów. W pierwszej klasie zawodnik startuje z jednym psem, a w drugiej z dwoma. Również jest podział ze względu na płeć oraz na długość trasy, gdzie wyróżniamy przy jednym psie juniorów, którzy biegną dystans 5- 10 km oraz seniorów i weteranów pokonujących odległość 5- 20 kg. Przy dwójce psów wyróżniamy klasę seniorów i weteranów, którzy muszą przebyć trasę o długości 10- 30 km oraz sztafetę o dystansie 5- 10 km. Rasami predysponowanymi do tego sportu są greystery, alaskan malamute, husky oraz psy myśliwskie.

Bikejoring

Bikejoring jest sportem ekstremalnym zaliczanym do psich zaprzęgów. Zespół tworzy pies lub dwa psy ciągnące na rowerze swojego przewodnika. Zwierzęta nadają szybkości, natomiast rolą człowieka jest nawigowanie. Podczas zawodów dystans wynosi od 4 do 10 km, a prędkość osiągana przez psy to nawet 40 km/h. Zawody zwykle trwają dwa dni podczas których zespół ma dwa starty. Następnie sumuje się czas z tych dwóch startów.  Aby brać udział w zawodach pies musi mieć co najmniej 12 kg wagi i być zdrowy. Rasami predysponowanymi są greystery, wyżły niemieckie, husky oraz malamuty. 

Dog Diving

Sport znany jest również jako dock diving. Ta dyscyplina polega na skokach z platformy do odpowiednio przygotowanego basenu. Wyróżniamy trzy kategorię: long jump, high jump, speed retrievere. Wszystkie skoki w zależności od konkurencji są ocenione lub mierzone na podstawie czasu, odległości i wysokości w zależności od kategorii. Rasą predysponowaną do tej dyscypliny jest labrador retriever, golden retriever oraz border colie.

Surfing z psem

Dyscyplina sportowa polega na surfowaniu psa, która cieszy się popularnością w Ameryce. Zwierzęta startują samodzielnie lub z surfującymi właścicielami. Czas trwania próby wynosi 10 minut podczas której oceniana jest technika, długość i wysokość fali, a także strój. Psy oceniane są według kategorii wagowej. Predysponowanymi rasami jest golden retriever, nowofunlandy, wyżeł niemiecki i portugalski pies wodny.

Psie zaprzęgi

Psie zaprzęgi są sportem zimowym mającym długą historię wywodzącą się z arktycznych tradycji i polegającym na zespole psów, które ciągną sanie lub wózek. W tej dziedzinie sportowej wyróżniamy kilka kategorii: wyścigi długodystansowe, wyścigi sprinterskie, skijoring oraz carting. Rasami predysponowanymi do tej dyscypliny są samoyed, syberian husky, alaskan malamute, greystery oraz łajka jakucka.

Dog dancing

Dog dancing, czyli taniec z psem jest widowiskowym sportem. Podczas zawodów czy występów właściciel wraz z psem prezentują swoje umiejętności taneczne przed sędziami i publicznością. Ocenie podlega precyzja, technika ruchów, harmonia oraz kreatywność. Podczas wystąpienia wykorzystywane są zdolności psa do nauki komend i trików. W zawodach może brać każdy pies niezależnie od rasy. Wyróżniamy dwie kategorie tego sportu: heelwork to music oraz freestyle. Występ trwa od 1,5 do 4 minut.

Psie sporty to świetna forma aktywności fizycznej zarówno dla psa jak i właściciela, jest też doskonałym sposobem na zacieśnienie więzi z czworonogiem, rozwojem jego umiejętności oraz zapewnieniem mu dawki ruchu i stymulacji. Kluczem do sukcesu w każdej aktywności z psem jest pozytywne nastawienie, cierpliwość oraz dopasowanie sportu do możliwości i temperamentu psa.

Hirudoterapia to leczenie przy użyciu pijawek lekarskich, głównie jako wspomagająca metoda terapeutyczna. Jest ona z powodzeniem stosowana u zwierząt. Podczas terapii psy zachowują się z reguły spokojnie i nie stresują się. Spośród wielu gatunków pijawek do leczenia wykorzystuje się cztery: azjatycki Hirudo orientalis, Hirudo medicinalis, afrykański Hirudo troctina oraz Hirudo verbana.

Działanie hirudoterapii

Hirudoterapia sprowadza się do działania wydzieliny ślinowej pijawek, która posiada substancję uważane za korzystne dla zdrowia psa, między innymi hirudynę o działaniu przeciwzakrzepowym. Innymi ważnymi substancjami jest kalina i apyraza, które zmniejszają lepkość krwi na skutek hamowania agregacji płytek krwi. Inną wydzieliną jest destabilaza o właściwościach antybakteryjnych. Z kolei hirustazyna, bdeliny i egliny mają silne działanie przeciwzapalne. W ślinie pijawek znajduje się również chloromycetyna, czyli naturalny antybiotyk. Ponadto w wydzielinach obecne są neuroprzekaźniki takie jak dopamina, acetylocholina, serotonina oraz histamina. Pijawki mają też zdolność wydzielania hormonów na przykład progesteronu, testosteronu raz estradiolu. Ogólnie w skład wydzieliny wchodzi około 120 związków, niektóre źródła podają, że nawet 547. 

Pijawki żerują szybciej w rejonach bardziej ukrwionych, a na niektórych obszarach trudno nakłonić je do współpracy. Należy unikać aplikacji na duże naczynia z powodu ryzyka krwotoku. Stosowanie pijawek usprawnia krążenie doprowadzając krew oraz tlen do naczyń włosowatych, a także narządów, dzięki czemu lepiej one funkcjonują, a co za tym idzie organizm psa doprowadzany jest do homeostazy. Zwykle efekty aplikacji pijawek w nagłych, ostrych stanach oraz przy obrzęku są natychmiastowe, czasami jednak trzeba na nie poczekać 1-2 dni. Przy stanach przewlekłych należy kilkakrotnie przeprowadzić  zabieg.

Wskazania

Wskazań do hirudoterapii jest wiele, między innymi zapalenie ucha, egzema, rany pooperacyjne, zwłaszcza po kastracji, zapalenie spojówek, zapalenie sutka, ropnie, czyraki, krwiak, zapalenie żył czy rany pourazowe.

W ramach rehabilitacji psa wskazaniami to tej metody terapeutycznej jest:

• Dysplazja stawów biodrowych
• Stany zapalne kręgosłupa 
• Dyskopatie
• Zapalenie stawów
• Reumatoidalne zapalenia stawów
• Zwyrodnienia stawów
• Spondyloza
• Zespół końskiego ogona
• Blizny
• Skręcenia
• Wspomagająco przy niedowładach
• Dysfunkcja nerwów obwodowych
• Uszkodzenia nerwów i neuralgie
• Zapalenia ścięgien i więzadeł
• OCD
• Ból i świąd różnego pochodzenia

Przeciwwskazania

Przeciwwskazaniem do hirudoterapii jest ciąża, laktacja, nowotwory, cieczka, anemia, zaburzenia krzepnięcia lub hemofilia, infekcje, choroby autoimmunologiczne, nadżerkowe zapalenia błony śluzowej żołądka, a także przyjmowanie niektórych leków.

Jak wygląda zabieg?

Zanim rozpocznie się zabieg określa się liczbę oraz rozmiar pijawek użytych do terapii. Jest to istotne, gdyż uwarunkowane jest czynnikami takimi jak rodzaj schorzenia, wiek, płeć i rozmiar pacjenta. Przed zabiegiem nie stosuje się środków znieczulających. Jeżeli zwierzę ma gęstą okrywę włosową należy w miejscu aplikacji je wygolić, czego celem jest ułatwienie żerowania i skrócenie czasu zabiegu. Później ułatwia to utrzymanie higieny ran. W następnym etapie przystawia się pijawkę, która za pomocą otworu gębowego zawierającego ząbki i przyssawki przywiera do ciała. Podczas wysysania krwi do krwioobiegu psa uwalniane są substancję lecznicze. Jedna pijawka jest wstanie pobrać krew o dziesięciokrotności jej masy. Zabieg jest całkowicie bezbolesny, ponieważ wydzielina pijawek działa znieczulająco, jedynie w pierwszym momencie może wystąpić uczucie szczypania porównywalne do ukąszenia komara. Aplikacja może mieć charakter miejscowy albo kompleksowy. W pierwszym przypadku pijawki umieszcza się na ograniczonym obszarze, aby złagodzić miejscowe problemy. Zabiegi kompleksowe stosuje się do leczenia całościowego oraz w ramach profilaktyki. Po usunięciu pijawki okolicę zabiegową należy zdezynfekować i zabezpieczyć chłonnym opatrunkiem, który pozostawia się przez dobę. Zaleca się również ograniczenie ruchu. Krwawienie z miejsca aplikacji pijawek nie powinno trwać dłużej niż 48 godzin i nie powinno być zbyt obfite. Długość krwawienia optymalnie wynosi kilka godzin. Rany po zabiegu goją się od kilku dni do nawet kilku tygodni.  Czas trwania zabiegu wynosi od 30 do 60 minut. Leczenie zwykle obejmuje jedną lub kilka sesji w odstępie 5-7 dni. Do zabiegu wykorzystuje się 1-6 pijawek.

Skutki uboczne

Najczęstszym skutkiem ubocznym terapii jest reakcja alergiczna. Po zabiegu może także wystąpić dłuższe krwawienie oraz może dojść do infekcji szczególnie jeśli pijawki są z nieznanej hodowli. Po terapii mogą powstać rany, które swędzą lub powodują drobny dyskomfort, dlatego istotne jest, aby zabezpieczyć te miejsca przed drapaniem.

Podsumowanie

Hirudoterapia stanowi skuteczne uzupełnienie terapii konwencjonalnej w leczeniu różnych schorzeń. Właściwości biologiczne znajdują coraz szersze uznanie i obecnie metoda przechodzi swój renesans.